21-12-05

30. Speit

Dank aan alle bezoekers en al wie mij tot inspiratie is geweest. Deze blog schakelt nu over op non-actief. Mijn ei van spijt, mijn "speit", is gelegd... ('t is hier, met andere woorden, gedaan)

14:34 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29. Eerste aflaat bis (en meteen ook de laatste)

De boetedoening die mij wordt opgelegd komt er in feite op neer mezelf te annihileren. Ik wik mijn woorden. Ik had ook kunnen schrijven: elimineren, maar dat klinkt wel èrg suïcidaal, en dat is – hoop ik – niet de bedoeling. Annihileren dus, mezelf tot onschadelijk reduceren, een zwijgzaam en lijdzaam niks. Iemand die op die manier snel te vergeten is zodat de pijn van mijn zijn (voor de ander, voor de Ander!) te verdragen valt, wegvalt. Lost het iets op voor mezelf? Het zal u wellicht worst wezen… Ik stel dus de vraag naar mezelf toe: lost het iets op? Zal ik antwoorden met te zeggen dat het vooral dit platform is dat veel dingen zoniet opgelost dan toch inzichtelijk gemaakt heeft. En daar kunnen we mee verderleven, voor een tijdje. Tot het weer begint te knagen, te jeuken, te vreten, te wreken. Maar da’s voor een andere keer. Salut!

14:28 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-05

28. Een eenzame strijd

We kennen plaatsvervangende schaamte, we hebben allemaal wel eens leedvermaak, en met onze condoleances delen we in het verdriet van een ander. Allemaal gevoelens die we samen met, tegen of in de plaats van een medemens beleven. Wat met spijt? Kunnen we ons oprecht inleven in de spijt van een ander? Wie zou er zich voor de kop kunnen slaan omdat zijn buur de hoofdprijs nèt niet gewonnen heeft? Wie vergaat van wroeging omdat een vriend zijn studies niet heeft afgemaakt? Spijt heb je bijna altijd met betrekking tot jezelf. Daarom voelt het voor de buitenwereld ook zo egocentrisch aan als iemand het over spijt heeft. Navelstaarderig. Melodramatiek. Mensen die gebukt gaan onder één of ander spijtgevoel moeten bijgevolg niet echt rekenen op het medeleven, laat staan medelijden van de omgeving. Het gevecht met spijt voer je alléén. Niet omdat je er in eenzaamheid aan werken wil, zoals je soms liever alleen staat met een verdriet. Nee, want zelfs met je solitaire verwerking van je verdriet weet je dat je op de sympathie, ja de empathie van een ander rekenen kunt. Met spijt mag je al gauw je plan trekken. Als je al niet te horen krijgt dat het je eigen schuld is: je had het maar moeten weten; had je dat niet kunnen voorzien?; je moest het maar beter aangepakt hebben, enzovoort. Sommigen verzekeren je zelfs dat ze zoiets al van een kilometer ver hadden zien aankomen. Waag het echter niet om je luidop af te vragen waarom een kleine verwittiging er in dat geval niet af kon. Aan het feit waarover je spijt voelt heb je doorgaans zèlf de schuld. Reken dus niet op begrip, noch op hulp. Een wat bitsig toegeworpen “goede raad”, zoiets van “doe er dan iets aan (sukkel)” is wat je verwachten mag, niet méér. Achter deze ergernis schuilt echter vaak het jeuken van een eigen spijt, die al evenmin met een ander te delen valt. Waarom dan niet méér begrip voor elkaar? Blijkbaar volstaat het niet om met een gelijkaardig probleem opgescheept te zitten om solidair te zijn. Spijt koestert men niet, men stopt het weg als een onsmakelijk eczeem en hoopt dat het niet besmettelijk is.

20:04 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-05

Reacties

Reacties op deze blog vanaf nu enkel nog via de "mail me" knop.

10:46 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-12-05

27. Schaamte

Deze tekening (alsook enkele andere uit de “Palimpsest”-reeks) werd met schuurpapier “bewerkt”. Dat is, voor een tekening, een wreedaardige behandeling. Nog nooit ben ik zover gegaan om iets wat ik zelf heb vervaardigd op die manier weer te vernietigen. Niemand zal ooit weten hoe de tekening er voorheen uitzag. Dat is ook niet belangrijk. Het is zoals ze er nu uitziet wat telt. Dit is de tekening die er moest zijn, niet de vroegere. Dat schijnt niemand te deren. Er is geen spijt bij de kijker om wat er was. Misschien wel om wat er is, maar dat betreft dan allicht niet de tekening zelf, maar de verloren tijd en moeite om er kennis van te nemen: “dat ik hier kostbare minuten aan heb verspild!”. Niet zo wanneer je het hebt over je eigen gevoelens van spijt. Dan schiet het gemoed vol met ergernis die men de moeite waard vindt om te ventileren. Dan wordt er je verweten je te wentelen in zelfbeklag. Het lijkt plots even gênant als plassen in het openbaar. Wat is er zo onhebbelijk aan spijt hebben? Of liever, om te laten zien dat je door spijt wordt verteerd. De herkenning is wellicht te groot. Zou er ook schaamte zijn aan spijt?

11:34 Gepost door William | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-12-05

26. Zonder mankeren....

De achterkant van spijt heet, zoals we hebben gezien, “jaloezie”. Andere emoties die we met spijt relateren zijn berouw, verdriet maar ook paradoxaal genoeg, plezier en leedvermaak. Is er iets wat we tot hier toe over het hoofd hebben gezien? Heb ik het nog niet gehad over verlangen? Wie spijt heeft, verlangt immers. Wenste zich een ander heden toe. Zou willen dat de kaarten gunstiger lagen. Maar er is méér. Spijt brengt een verlangen voort dat ontspruit uit een gemis. Een brandend verlangen dat slechts kan geblust worden door een invulling. Maar dat is het nu juist: die invulling is wat men mankeert, heeft gemankeerd. Een kans die niet gegrepen werd, valt nimmer meer te grijpen. Het toont tegelijk het mankeren en het gemis. En dus het verlangen naar wat men mist omdat men het heeft gemist. Echt pijnlijk wordt het wanneer hetgeen men mist elders een invulling zoekt, of moet ik zeggen: bij iemand anders? Wordt het dan wat duidelijker? Voelt u nu de plaatsvervangende spijt?

20:12 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-12-05

25. Paradox

Kan je ook met plezier spijt hebben? Geen handenwringende maar handenwrijvende spijt? Het lijkt een contradictie in termen, maar met het werk dat ik momenteel maak, ervaar ik wel iets in die zin. Natuurlijk is het jammer om iets waar je aan gewerkt, op gezwoegd hebt, uit te wissen, maar wat je ervoor in de plaats krijgt, maakt het de moeite - of laat ons zeggen: de spijt – waard! Dus, hoe gek het ook klinkt: soms kan je blij zijn met spijt. Voor wie dacht dat dit enkel een klaagblog was...

17:03 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |