21-12-05

29. Eerste aflaat bis (en meteen ook de laatste)

De boetedoening die mij wordt opgelegd komt er in feite op neer mezelf te annihileren. Ik wik mijn woorden. Ik had ook kunnen schrijven: elimineren, maar dat klinkt wel èrg suïcidaal, en dat is – hoop ik – niet de bedoeling. Annihileren dus, mezelf tot onschadelijk reduceren, een zwijgzaam en lijdzaam niks. Iemand die op die manier snel te vergeten is zodat de pijn van mijn zijn (voor de ander, voor de Ander!) te verdragen valt, wegvalt. Lost het iets op voor mezelf? Het zal u wellicht worst wezen… Ik stel dus de vraag naar mezelf toe: lost het iets op? Zal ik antwoorden met te zeggen dat het vooral dit platform is dat veel dingen zoniet opgelost dan toch inzichtelijk gemaakt heeft. En daar kunnen we mee verderleven, voor een tijdje. Tot het weer begint te knagen, te jeuken, te vreten, te wreken. Maar da’s voor een andere keer. Salut!

14:28 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.