24-11-05

21. Twijfelgeval

Soms kom je als kunstenaar tot een punt waarop je niet weet of je moet lachen of huilen. Het is het punt waarop de meeste kunstwerken verloren gaan. Vanwege die twijfel. Niet omdat het op dat ogenblik ècht om te huilen was. Ik probeer zelf zo snel mogelijk over de punt heen te stappen. Met ware doodsverachting haal ik de grove borstel door elk mogelijk twijfelgeval. Vaak met goed gevolg. Soms de totale teloorgang tegemoet. Maar ik geef niet rap op, ik beslis uiterst zelden dat een werk voorgoed verloren is. Ik hou dan ook het meeste van mijn handenarbeid bij. Soms lijkt een tekening zichzelf “af te werken”, met andere woorden: mijn blik is de ene dag al wat besluitvaardiger dan de andere. Soms is het na enige tijd “rijp” voor nòg een laag, of nòg een bewerking erbij (zie mijn Pentimenti). Ja, ik heb tekeningen verscheurd, maar dan nog graai ik in de snippers op zoek naar een interessant fragment, mij door een speling van het lot gebracht. Ik verzamel deze stukjes in een plakboek met de titel “Ongewilde tekeningen”. Ongewild, in de betekenis van ik heb het zo niet bedoeld, niet in de zin van: ik moet er niks van weten. Wel integendeel! Ze zijn héél erg gewild deze restjes: ze behoeden mij voor de spijt te hebben weggevaagd wat misschien niet eens zo slecht was.

21:48 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.