12-11-05

17. Godenspijt

Zelfs als je God heet, kan je spijt hebben. Zeus, de God der Griekse Goden, had al vaker last van spijt na een zoveelste wraakneming. Orfeus liet hij door de Menaden verslinden, maar hij gaf hem achteraf een plaats aan het firmament. Dezelfde achterafsplijt betuigde hij voor de nimf Callisto, door hem verkracht en daarvoor door Hera in een beer veranderd en door Artemis gedood. Haar sterrenbeeld kennen we als Urs Major, de Grote Beer. Zelfs de Enige Ware God der Christenen had spijt. Ook al zag Hij dat het goed was, de introductie van het wezen Mens verliep niet bepaald naar wens. Dat Hij alleen Adam had geschapen gaf al een probleem: “ Het is niet goed dat de mens alléén zij” (Genesis 2; 18). Het kostte de man zoals bekend een rib uit zijn lijf. Vervolgens te moeten meemaken dat het koppel Hem al meteen ongehoorzaam was, je zou van minder spijt krijgen. Ook de Zoon, Jezus Christus, kreeg het op een bepaald moment knap lastig in het volharden in de gemaakte keuzes: “laat de kelk snel aan mij voorbijgaan”... En de Zeven Laatste Woorden (“Eli.. Eli.. ; Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?!”) zijn zowat de ultieme Christelijke spijtbetuiging. Wie zal het ons, stervelingen, dan verwijten dat we af en toe gebukt gaan onder een last die zelfs de Eeuwigheid niet spaart...

20:12 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.