26-10-05

13. Monaden

Geen ijdeler spreuk dan “ken uzelf”. Wie zichzelf denkt te kennen is als iemand die gelooft dat het beeld dat-ie in de spiegel ziet het beeld is dat anderen van hem hebben. Dat de stem die hij hoort als hij praat, de stem is die anderen horen als hij praat. Helaas, het is niet eens bij benadering het beeld of de stem. Tot overmaat van ramp is de mens een ondeelbaar gesloten systeem. Niemand kan in je hersenpan kijken om er na te gaan hoe jij binnenin met jezelf leeft, overleeft. Een mens kent zichzelf nooit volledig, maar de wereld buiten weet op haar beurt nooit wat de mens denkt van zichzelf te weten. Niemand zal ooit horen hoe mijn stem in mijn eigen oren klinkt, hoe mijn spiegelbeeld zich op mijn eigen netvlies aftekent, wat ik mezelf influister om hier de juiste woorden te vinden, welke ondoorgrondelijke impulsen mijn reflexen activeren... De mens is bijgevolg noodzakelijk en fundamenteel eenzaam. Hij is een monade. Uit deze vreselijke vaststelling groeit de onblusbare behoefte tot communicatie, tot mede-delen, tot liefde... Het is telkens wanneer we in deze behoefte worden geremd of afgestopt dat de deur van spijt wijdopen gaat. Het “had ik maar” krijgt dan ook vaak de onderliggende teneur van “was ik er maar bij geweest”, “kon ik er maar aan deelnemen”, “kende men mij maar wat beter”, “begreep ik er maar iets meer van”, “volgende keer beter (naar mezelf) luisteren, uit mijn doppen kijken!”. Al die momenten waarop wij als monaden aan mekaar passeerden. Doof, stom en blind van nature. Voor de anderen maar ook, en in de eerste plaats, voor onszelf.

18:22 Gepost door William | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

De aard van het Zelf "Als je de Buddha (het Zelf) op je weg tegenkomt, dood hem dan." (Koan)

Every man is an island.

Æ.

Gepost door: Æ. | 27-10-05

De commentaren zijn gesloten.