14-10-05

6. Schuld en boete

Elk redelijk mens zal je bij voortdurende spijt de raad geven om tegen-gedachten te ontwikkelen. In geleerdentaal heet dat “counterfactual thinking”. Je hebt daar een “opwaartse” en een “neerwaartse” richting in. De neerwaartse is degene die je kwelt; de opwaartse is degene die je troost brengt. De redelijke mens heeft het natuurlijk over de opwaartse: “ik moet geen spijt hebben, want ik kon nog veel slechter af zijn geweest”, of nog: “gelukkig heb ik dat niet gedaan, want wie weet in welk avontuur had ik mij dàn gestort” enzovoort.Helaas ervaar ik de spijt als niet vatbaar voor rede. Natùùrlijk besef ik wel dat ik misschien slechter af zou zijn had ik wat meer hindernissen op mijn weg toegelaten; natùùrlijk weet ik dat sommige zaken met een inhaalbeweging te verhelpen zijn... Maar het vreten van spijt wordt daar niet door gelenigd. Wat is er sterk genoeg om dat wèl te doen? Zal ik mij tot de goeie ouwe katholieke boetedoening wenden? Zal ik de ontbering dulden om de schuld in te lossen van de dingen die ik weigerde/ vergat/ niet durfde te doen? Het kan geen kwaad om te proberen...

12:20 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.