12-10-05

5. De weg van de minste weerstand

Zodus, je dacht leep te zijn door de obstakels te omzeilen! Telkens de grond jet e heet onder de voeten werd, sloop je ijlings weg, naar veiliger, nee!, naar minder veeleisende oorden. Als het pad maar effen lag… Al van toen je jong was, op de kermis, maakte je er een sport van door geen enkel wagentje geraakt te worden in de arena van de botsauto’s, “den autoscooter” zoals dat toen heette. Nee, veeleer dan in de aanval te gaan, oefende je je behendigheid in het ontwijken van je belagers. En je was er fier op wanneer dat de ganse rit lang lukte! Wel, de rit van je leven is al net zo omtrekkend. Ginds duikt een hindernis op? Eromheen! Een probleem? Negeren tot het vanzelf verdwijnt! Een moeilijke klus? Een doorwrochte studie? Laten vallen, droppen die handel! Je sprong van steen tot steen in een woelig water en je dacht leep te zijn… En zie nu… spijt omdat je benijdt. Je spreekt nog steeds met verachting over al die uitslovers maar in je ogen blinkt de spijt er niet bij te zijn. Niet het diploma dat je wel had gewild maar dat àl te veel voeten in aarde had. Niet het lichaam dat je welk had gewild, maar waarvoor àl te veel bergen dienden te worden verzet. Niet de centen die je wel had gewild, maar waarvoor al eens een bijzondere moeite diende te worden getroost. De weg van de minste weerstand heeft ook een prijs en je betaalt ervoor terwijl de anderen hun schuld al lang hebben ingelost. Want wat je niét hebt gedaan knaagt langer dan hetgeen dat je wèl verkoos te doen.

20:05 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.