03-10-05

3. De achterkant van spijt

O jee! Je hebt een evenement gemist, bewust of door omstandigheden, maar je kan jezelf wel voor de kop slaan dat je er niet bij was. Of hoorde. Want daar gaat het in geval van evenementen vaak om: je hebt er achteraf spijt van dat je er niet was omdat een ander er wèl was. En die ander neemt al gauw de proporties aan van de Ander: dan heb je zoiets van "de ganse wereld was er bij en ik niet!". Met andere woorden: wat een sul ben ik toch dat ik niet het verstand/ de mogelijkheden/ het lef/ of wat dan ook had om er òòk te zijn. Want eens te meer loop ik daardoor mijn lidmaatschap van de incrowd mis! Van alle(drog)redenen is het ontbreken van lef of durf wel de meest vernietigende. Zeldzaam zijn degenen die het - voor zichzelf of voor de Ander - zullen toegeven dat het deze reden was die meespeelde in de fatale beslissing om er niét bij te zijn of mee te doen. En eens dié drempel over sta ja al gauw bekend - bij jezelf in de eerste plaats - als watje, mietje of welk onderdeurtje dan ook. Dus verbijt je deze zwakte. "Re-mordre". Een hele brok, dit soort van spijt. Maar, als uiteindelijk blijkt dat de Ander in geen enkel opzicht en op geen enkel moment bezig is geweest met jou en je bekommernissen, dan sluipt ineens een ander gif binnen in de piekerende kop: de vraag hoe het mogelijk is dat de Ander, de medemens, zo luchtig heenstapt over een gebeuren dat voor jou intussen de Gemiste Kans bij uitstek geworden is. De achterkant van Spijt heet dan ook Jaloezie.

13:02 Gepost door William | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.